قصه و تأثیر آن در تربیت کودکان

قصه و تأثیر آن در تربیت کودکان 
این مطلب در چهار قسمت ارائه می شود. 

( قسمت اول )

در کشور ما به رغم وجود گنجینه های علم و معرفت و داستآنها و افسانه های زیبا و آموزنده، اولیا و مربیان بیشترین وقت خود را به مسائل آموزشی کودکان اختصاص می دهند و دانش آموزان نیز در خانه و مدرسه بیشتر اوقات خود را صرف یادگیری های غیر فعال کرده، از سختی و خشکی دروس و اضطراب امتحان و نمره رنج می برند. بدین ترتیب اغلب اولیا و مربیان از هدف اصلی تعلیم و تربیت که پرورش انسان های خلاق، مبتکر و کارآمد است، باز می مانند.

هدف از ذکر این مطالب آشنایی شما با روش های قصه خوانی و قصه گویی برای کودکان دبستانی است که نقش بسزایی در رشد و شکوفایی خلاقیت در کودکان دارد.

ادبیات کودکان چیست؟

ادبیات کودکان شامل قصه، شعر، نمایش، افسانه و داستان است. ادبیات کودکان عبارت است از تلاشی هنرمندانه در قالب کلام، برای هدایت کودک به سوی رشد، با زبان و شیوه ای مناسب و در خور فهم او. به بیانی دیگر، ادبیات عبارت است از چگونگی تعبیر و بیان احساسات، عواطف و افکار به وسیله ی کلمات در اشکال و صورت های گوناگون.

ادبیات، کودک را در همه ی اوقات زندگی پرورش می دهد و باعث مسرت خاطر، وسعت تخیل و قوت تصور او می شود و نیز نیروی ابتکار و ابداع به او می بخشد. داستآنها و اشعاری که کودکان می خوانند و می شنوند اثری عمیق در فکر و روحیه ی آنان می گذارد و ایشان را برای رویارویی با مسائل رشد و معاشرت با دیگران آماده می سازد و نیز در درک و فهم مشکلات زندگی آنان را یاری می کند.

ادبیات کودک، به ویژه در زمینه های زبان آموزی و آموختن کلمات تازه به کودکان، نقش قاطعی دارد.

هدف های برنامه ی ادبیات کودکان در آموزش و پرورش دوره ی ابتدایی عبارت اند از:

۱-    کمک به پرورش قدرت بیان و عواطف و افکار کودکان.

۲-    تقویت و پرورش نیروی تخیل در کودکان.

۳-    تحریک قوه ی ابتکار و ابداع در کودکان.

۴-    ایجاد عشق و علاقه به ادبیات در کودکان.

در تعریف ادبیات کودکان می توان گفت: مجموعه ی نوشته ها، سروده ها و گفتارهایی است که از طرف بزرگسالان جامعه برای استفاده ی خردسالان فراهم می آید، یا خردسالان خود خالق آن هستند.

۵-    رشد اعتماد به نفس کودک و علاقه مند ساختن او به آزادی و عدالت اجتماعی.

۶-  برآورده کردن نیازهای عاطفی کودک و آماده ساختن او برای دریافت پیام های اخلاقی و انسانی و شهروندی خوب بودن.

تأثیر قصه در کودکان

داستان و قصه نقش بسیار مهمی در تکوین شخصیت کودک دارد. از طریق قصه ها و داستان های خوب، کودک به بسیاری از ارزش های اخلاقی پی می برد. پایداری، شجاعت، نوع دوستی، امیدواری، آزادگی، جوانمردی، طرفداری از حق و حقیقت و استقامت در مقابل زور و ستم ارزش هایی هستند که هسته ی مرکزی بسیاری از قصه ها و داستآنها را تشکیل می دهند.

پرورش حس زیبایی شناسی در کودک، متوجه ساختن کودک به دنیایی که اطرافش را فرا گرفته، پرورش عادات مفید در کودک، تشویق حس استقلال طلبی و خلاقیت کودک هدف های اصلی طرح قصه های خوب برای کودکان است.

انتخاب قصه های مناسب

مسئله ی انتخاب کردن قصه، با توجه به انبوه موادی که در اختیار قصه گوست، به ویژه برای قصه گوهای تازه کار و مبتدی، مشکلی اساسی است. حتی بهترین و برجسته ترین قصه گوهای حرفه ای هم قادر به گفتن هر داستانی نیستند. قصه گو، قهرمانان خود را از قصه هایی می سازد که با شخصیت خاص و سبک او متناسب باشند. قصه گوی تازه کار، ابتدا باید سعی کند که ویژگی های شخصیت و سبک گویش خود را ارزیابی کند. سپس از خودش بپرسد: چه نوع داستان هایی را می توانم مؤثر و خوب بیان کنم؟ چگونه می توانم شخصیت خود را با قصه هماهنگ کنم تا هر دو بتوانیم با شنونده ارتباط برقرار کنیم؟

پس از آن که قصه گو کار انتخاب کردن را تمام کرد، وارد مرحله ی آماده کردن داستان برای گفتن می شود که از مهم ترین گام هایی است که در جهت به کار گرفتن فن قصه گویی برداشته می شود. قصه گو باید به خاطر داشته باشد که کار او از بر کردن یا از رو خواندن نیست، بلکه کار او قصه گفتن است که مانند تجربه ای یگانه باقی می ماند.

از بر کردن قصه اغلب نخستین مانعی است که راه سیر طبیعی و خودانگیخته ی یک قصه گویی موفق را سد می کند. قاعده ی درست این است که هرگز نباید داستانی را برای «گفتن» به خاطر سپرد، بلکه با توجه به ساختمان قصه، به خاطر سپردن طرح آن کافی است.

انتخاب و آماده کردن داستان، نخستین گام ها در راه پیشبرد هنر قصه گویی است و هنر قصه گویی بر آنها استوار می شود. قصه گوهای مبتدی و تازه کار به زودی متوجه می شوند زمانی را که برای رسیدن به این مرحله از رشد سپری کرده اند، سرمایه گذاری مفیدی بوده است.

آماده کردن ذهن و بیان ، در ارائه ی موفقیت آمیز یک قصه مهم ترین مُتغیّر به شمار می آید. بدون این انتخاب و آماده کردن بسیار دقیق، قصه گو نباید انتظار به دست آوردن یک تجربه ی موفق را داشته باشد.

۲۶ روش ساده برای خواباندن نوزاد

۲۶ روش ساده برای خواباندن نوزاد

رعایت این نکات به شکل باور نکردنی به خوابیدن نوزاد کمک می کند

 

 

ارتباط چشمی برقرار نکنید

به هیج وجه قبل از خواب نوزاد را هیجان زده نکنید. ارتباط چشمی طولانی و معنادار شما با نوزاد محرک ترین عامل برای نوزاد است. حواستان را جمع کنید و وقتی می خواهید کودک را بخوابانید یا وقتی بیدار شده است، او را آرام کنید با او ارتباط چشمی برقرار نکنید.

نوزاد را حمام کنید

آب گرم و بعد از آن نوازش آرام و عاشقانه با حوله حمام به آرام شدن نوزاد کمک می کند. اسباب بازی های آب پاش را از داخل وان جمع کنید و با آرامش و دور از هیاهو و بازی نوزاد را حمام کنید تا تجربه ای آرام بخش باشد.

کنار نوزاد بخوابید

چه موافق و چه مخالف خواباندن نوزاد کنار خودتان باشید اما تحقیقات نشان داده است کودکانی که کنار والدین می خوابند در بزرگسالی عزت نفس بالاتر و اضطراب کمتری خواهند داشت. برای امنیت کودک از تختخواب هایی استفاده کنید که کنار تخت شما قرار می گیرند. (خواباندن کودک روی تخت خودتان توصیه نمی شود.)

نوزاد را سیر کنید

اگر کودک شما از آن دسته کودکانی است که نیمه شب گرسنه از خواب بیدار می شود، تغذیه قبل از خواب می تواند مفید باشد. بهتر است قبل از اینکه بخوابید، سراغ کودک بروید و در حالی که خواب است به او غذا بدهید و صبر نکنید تا خودش گرسنه از خواب بیدار شود. این وعده اضافی شکم کودک را به اندازه کافی پر می کند و به او کمک می کند بهتر بخوابد.

تخت کودک را خلوت کنید

فضای خواب کودک را از هر چیزی خالی کنید. ملحفه و بالشتک اضافی یا عروسک های پارچه ای می توانند خطرناک باشند و احتمال خفگی یا تنگی نفس کودک را افزایش دهند. فقط یک ملحفه روی تشک بکشید و اگر نگران گرم ماندن نوزاد هستید بهتر است به جای استفاده از روانداز از کیسه خواب مخصوص نوزاد استفاده کنید.

فضا را خوشبو کنید

بعضی بینی های کوچک با بوی مطبوع یک یا دو قطره خوشبو کننده یا روغن طبیعی روی دستمال کنار تخت خوابشان زودتر به خواب می روند. بعضی از خوشبو کننده  ها و روغن های طبیعی به عنوان آرام کننده و ضد اضطراب شناخته شده اند. البته استفاده از خوشبو کننده ها تا قبل از ۶ ماهگی نوزاد توصیه نمی شود.برای نوزادان کمتر از ۶ ماه یا نوزادانی که پوست و شامه حساسی دارند از خوشبو کننده استفاده نکنید و حتی برای شستشوی ملحفه های تخت از شوینده های بی بو استفاده کنید.

رفلاکس معده (ترش کردن)

رفلاکس معده نوزادان یک بیماری شایع است که دلیل پزشکی آن هنوز مشخص نشده است و یکی از عوامل مشکلات خواب در نوزادن است. این بیماری به علت بدکاری ماهیچه ای است که مری را به شکم متصل می کند و باعث ترشح اسیدی می شود که وارد مری شده و احساس درد را در نوزاد به وجود می آورد.  از نشانه های این بیماری می توان به تف زیاد، گریه با صدای بلند، خس خس کردن، عق زدن و مشکلات تغذیه ای است. اگر نوزادتان این علائم را نشان می دهد، برای کسب اطمینان به پزشک او مراجعه کنید.

دستتان را روی بدن کودک بگذارید

وقتی نوزاد را برای خواب به تختخوابش منتقل می کنید، سعی کنید دستتان را با مهربانی روی شکم، بازوها و سر کودک بگذارید تا او را آرام کنید. بعضی اوقات فقط حضور شما کنار کودک کافی است تا حس امنیت به نوزاد منتقل شود و راحت تر بخوابد.

زمان مناسب را انتخاب کنید

خواباندن نوزادی که بیش از حد خسته شده است تقریبا غیر ممکن است. مقرر کردن زمان خواب معین بسیار مهم است و بسیاری از متخصصین عقیده دارند بین ساعت ۶:۳۰ تا ۷:۰۰ بعدازظهر بهترین زمان برای خواباندن کودکان زیر یکسال است. خوشبختانه زود خواباندن کودک به زود بیدار شدن کودک در صبح منجر نخواهید شد و بالعکس خواب مناسب شبانه باعث می شود کودک صبح ها دیرتر از خواب بیدار شود.

لباس خواب مناسب

بعضی اوقات نوزادان به پارچه هایی که از الیاف مصنوعی ساخته شده اند، حساسیت دارند که می تواند مانع خوابیدن نوزاد شود. از لباس هایی استفاده کنید که از الیاف طبیعی مانند کتان تهیه شده اند تا از اذیت شدن کودک جلوگیری کنید.

دمای محیط را پایین نگه دارید

حتما خودتان هم می دانید که در دمای مناسب بهتر می خوابید! نوزاد هم مانند شماست. بنا بر توصیه انجمن پزشکان کودک امریکا دمای اتاق نوزاد را بین ۱۸٫۳۳ تا ۲۱٫۱۱درجه سانتیگراد نگه دارید تا از سندرم مرگ ناگهانی نوزاد جلوگیری کنید.

اتاق را تاریک کنید

برای اینکه به نوزاد کمک تا متوجه فرارسیدن زمان خواب شود، اتاق او را تاریک کنید. از چراغ خواب استفاده نکنید و از پرده های تیره تا بتوانید تاریکی شب را در طول روز بازسازی کنید. وقتی زمان بیدار شدن کودک است، چه در صبح و چه در بعداز ظهر، پرده ها را باز کنید و به نور اجازه ورود بدهید تا نوزاد متوجه تفاوت بشود.

نوزاد را ماساژ دهید

نوزادان و کودکان نوپا که پیش از خواب ۱۵ دقیقه ماساژ داده می شوند، سریع تر از کودکانی که فقط برایشان قصه گفته شده است، به خواب می روند. پس روغن مناسب ماساژ کودک تهیه کنید و با ملایمت و فشار کم او را ماساژ دهید.

خواب نیمروزی

علاوه بر تمام فواید خواب نیمروزی که به شما فرصت کارهایی مانند دوش گرفتن، چک کردن ایمیل یا انجام تماس های تلفنی را می دهد، خواب نیمروزی برای رشد ذهنی و جسمی کودک بسیار اهمیت دارد. به خاطر این باور غلط که اگر کودک در روز نخوابد، شب ها بیشتر می خوابد، خواب نیمروز را حذف نکنید چون دقیقا برعکس است. 

از پوشک مخصوص شب استفاده کنید

پوشک خیس هم می تواند از عواملی باشد که مانع خوابیدن نوزاد شود. بهتر است در طول شب از پوشک هایی که قدرت جذب بسیار بالا دارند استفاده کنید تا اگر نوزاد با پوشک خیس خوابش برد، مجبور نباشید او را بیدار کنید ( در صورت دفع حتما پوشک را تعویض کنید). در این صورت برای محافظت از پوست حتما از کرم های مخصوص پوشک استفاده کنید

به نوزاد پستانک بدهید

دادن پستانک در زمان خواب به کودک کمک می کند تا آرام شود و به خواب برود. مطالعات نشان داده اند که استفاده از پستانک ممکن است از بروز سندرم مرگ ناگهانی نوزاد جلوگیری کند. وقتی نوزاد به خواب رفت، پستانک را از دهانش خارج کنید تا به خاطر افتادن پستانک از دهانش بیدار نشود. حتما از پستانک های بسیار نرم استفاده کنید تا اگر روی آن غلت زد، اذیت نشود.

از راهکارهای مخصوص استفاده کنید

هیچوقت معلوم نیست چه چیزی نوزاد را در نیمه های شب آرام خواهد کرد. همه ما درباره تکان دادن کودک در تمام شب شنیده ایم یا نشستن در ماشین و گردش آرام شبانه شنیده ایم. هیچکس نمی تواند قضاوت کند که کدام شیوه برای نوزاد شما کارآمد خواهد بود. بهتر است شیوه های امنی که برای نوزاد شما مناسب هستند را پیدا و از آنها استفاده کنید.

یک برنامه خواب منظم داشته باشید

هیچ شکی در این که یک برنامه منظم خواب می تواند به کودک بفهماند که زمان خواب فرا رسیده است، وجود ندارد. یک برنامه آرامش بخش تنظیم کنید و به آن عمل کنید. استمرار در اجرای برنامه خواب، کلید موفقیت شماست.

نوزاد را قنداق کنید

از هر تازه پدر و مادری که سوال کنید به شما در مورد اهمیت یادگیری مهارت مهم قنداق کردن کودک خواهند گفت. از آنجا که نوزاد در رحم مادر شرایطی شبیه قنداق شدن را دارد، این کار به نوزاد کمک می کند بهتر بخوابد.

قصه بگویید

مهم نیست برای نوزاد چه قصه ای تعریف می کنید چون او متوجه چیزی که می گویید نمی شود اما گفتن قصه پیش از خواب با صدای آرامش بخش، نوزاد را آرام می کند و عادت قصه گفتن و قصه شنیدن در تمام دوران کودکی حفظ می شود.

حالت های نوزاد را بشناسید

به جای آنکه منتظر بمانید تا بحران اصلی فرا برسد، به دنبال شناخت نشانه های خستگی نوزاد باشید. ممکن است نوزاد چشمهایش را بمالد، گریه کند یا خمیازه بکشد. بعضی از نوزادان ممکن است کاملا برعکس باشند و در زمان خستگی پرانرژی تر شوند که این حالت باعث گمراهی والدین می شود. به نشانه های مخصوص کودک خود دقت و آن ها را شناسایی کنید تا خواباندن کودک راحت تر باشد.

با نوزاد حرف بزنید

وقتی نوزاد متولد می شود، صدای شما برایش آشناست و به همین علت تاثیر مثبتی روی کودک دارد. حرف زدن آرام و یا لالایی خواندن پیش از خواب به کودک کمک می کند تا با اطمینان از حضور مادر با احساس امنیت به خواب برود.

صدای متناوب ایجاد کنید

در رحم مادر، جنین به شنیدن صداهای متناوب مانند صدای نفس یا تپش قلب و یا حتی صدای شکم شما عادت دارد و به همین دلیل ممکن است سکوت برایش اسرارآمیز باشد. بعضی از نوزادن با شنیدن صدای دستگاه تهویه و به طور کلی لوازمی که صدای متناوب تولید می کنند، بهتر به خواب می روند.

کودک را نوازش کنید

پیش از خواب کودک را غرق در بوسه و آغوش کنید. با انجام این کار کودک احساس عشق و امنیت بیشتری از جانب شما خواهد داشت و این حس باعث می شود که عمیق تر و طولانی تر بخوابد.

لالایی بخوانید

مهم نیست چه شعر یا ترانه ای را برای خواندن انتخاب می کند چون آواز خواندن به طور کلی یک روش بسیار عالی برای آرام کردم کودک خواب آلود است و با توجه به اینکه تحقیقات نشان داده اند که آواز خواندن به کاهش استرس کمک می کند، این کار به شما هم احساس آرامش خواهد داد.

 

 

 

 

منبع : هیئت تحریریه نی نی سایت – ۲۶ روش ساده برای خواباندن نوزاد

توصیه هایی برای کنترل فعالیت های آنلاین کودکان

توصیه هایی برای کنترل فعالیت های آنلاین کودکان

توصیه هایی برای کنترل فعالیت های آنلاین کودکان:

یکی از بزرگترین معایب اینترنت آن است که در حال حاضر محتوای مختص بزرگسالان در اینترنت براحتی در دسترس است و اینگونه مشاهدات می تواند موجب گمراهی کودکان شود.

عصرایران؛ مازیار دانیالی – اینترنت محبوبیتی بیش از اندازه در جهان دارد. هر کسی علاقه مند به استفاده از این فضای مجازی است حال چرا کودکان نسبت به آن بی علاقه باشند؟! برای هر رده سنی، جذابیت هایی در اینترنت موجود است. از طریق وبگردی می توانیم به اطلاعات جالبی دست یابیم. و اگر در رابطه با نسبت کاربران این شبکه مجازی بررسی کنیم، کودکان در رده اول قرار خواهند داشت؛ از تحقیقات درسی گرفته تا سایر استفاده ها. از این رو مباحث فراوانی در رابطه با نوع و روش استفاده از اینترنت توسط کودکن مطرح می شود. همانند سایر مصادیق مدرنیسم؛ در این مبحث نیز مزایا و معایب متعددی جلوه گر می شود. 

توصیه هایی برای کنترل فعالیت های آنلاین کودکان - عصر دانش

توصیه هایی برای کنترل فعالیت های آنلاین کودکان

 

مزایای اینترنت برای کودکان

• کودکان از اینترنت به منظور تحقیقات آموزشی استفاده های متعددی دارند

• اگر اطلاعاتی در رابطه با یک موضوع مشخص نداشته باشند، می توانند با مراجعه به اینترنت نیاز خود را پاسخ دهند و یا حتی مطالب موردنظر را دانلود و بعدا مورد استفاده قرار دهند.

• اگر پرسش هایی را در ذهن خود کشف کنند، با جستجویی مناسب در اینترنت می توانند پاسخ خود را بدست آورند

• اگر در دستورزبان مشکلی داشته باشند با استفاده از سایت های مرتبط می توانند صورت درست را بیابند

• توانایی دسترسی به بانک سوالات امتحان های قبلی

• دسترسی به نتایج آزمون ها از طریق سایت های مرجع

• دسترسی به کدهای مختلف برنامه نویسی در صورت علاقه به زبان های برنامه نویسی

• دانلود بازی های مجانی

معایب اینترنت

• والدین سعی می کنند تا فرزندان خود را از جنبه های منفی اینترنت به دور نگه دارند.

• بچه ها علاقه بسیاری به اینترنت دارند درحالیکه قادر به درک علل محدودیت زمانی استفاده از اینترنت نیستند

• بیشتر وقت خود را صرف گفتگوهای انلاین(چت) تا تحقیقات درسی

• بسیاری از بچه ها اینترنت را تنها وسیله ای برای تفریح می دانند

• یکی از بزرگترین معایب اینترنت آن است که در حال حاضر محتوای مختص بزرگسالان در اینترنت براحتی در دسترس است و اینگونه مشاهدات می تواند موجب گمراهی کودکان شود

مطالعه مقاله حاضر می تواند آموزه هایی را در راستای ایمن نگاه داشتن فرزندان در فضای مجازی برای والدین فراهم آورد. فرزندان ما همراه با فضای مجازی(اینترنت) رشد می کنند، از این رو باید نگرش مثبتی نسبت به فرصت های بی شماری که این فضا(اینترنت) در اختیار آنها قرار می دهد، داشته باشیم. هر چند که همراه داشتن اطلاعات و دانش در رابطه با رایانه و اینترنت نیز نمی تواند بار موازنه را به سود ما(والدین) در رابطه با ایمنی و مدیریت ریسک فضای آنلاین تغییر دهد.

به علاوه بچه ها (اگر بخواهند) “می توانند” به رغم اقدامات پیشگیرانه والدین برای محفوظ نگاه داشتن آنها- هم در دنیای واقعی و هم در فضای مجازی- رویکردی نادرست و آسیب رسان داشته باشند. آنها معمولا- در اینترنت- به مکان هایی سر می زنند و کارهایی را انجام می دهند که فراتر از توانایی ما قرار دارد. فرزندانمان حتی روش های عبور از فیلترها و موانع را می دانند. حتی توانایی اعمال تغییرات در تنظیمات سابقه مرورگر اینترنتی را نیز دارند، و این مکانی است که ما برای تنظیم وکنترل فعالیت های آنلاین فرزندانمان بدان مراجعه کنیم! بنابراین هرگز گمان نکنید که یک راهکار مشخص برای دستیابی به امنیت و ایمن سازی در فضای مجازی وجود دارد.

منبع : عصر ایران www.asriran.com -توصیه هایی برای کنترل فعالیت های آنلاین کودکان

برخورد صحیح با عادت های نادرست کودکان

برخورد صحیح با عادت های نادرست کودکان:

برخورد صحیح با عادت های نادرست کودکان - عصر دانش

برخورد صحیح با عادت های نادرست کودکان

برخورد صحیح با عادت های نادرست کودکان:

دیگران را دوست داشته باشند و محبت خود را به آن ها ابراز کنند. اولین رفتارها و واکنش ها را از والدین می بینند و دنیا را در وجود آن ها حداقل در یکی ۲ سال اول خلاصه می کنند. اما همین والدین چند سال بعد شکوه و شکایت می کنند که کودکشان بدغذاست، جیغ می کشد، ناسزا می گوید و … جالب این که اغلب تصور می کنند اشتباهی از جانب آن ها رخ نداده است و معلوم نیست چرا کودک این رفتارهای زشت را ادامه می دهد و تکرار می کند. اگر شما هم کودکی دارید که از یکی از رفتارهای نادرست او شاکی هستید، حتما ادامه مطلب را بخوانید.

حامد سیامکی خبوشان، کارشناس ارشد روان شناسی و عضو سازمان نظام مشاوره و روان شناسی به خراسان می گوید: انسان و رفتارهای او آمیزه و ترکیبی از ویژگی های ارثی، فیزیولوژیکی، اجتماعی و روان شناختی است و این ویژگی ها تاثیرات متقابلی روی هم دارد.

عادت های انسان به عنوان یک سری رفتارهای تکرار شونده هم ناشی از همین عوامل است.آن چه بیشتر خانواده ها را از دست فرزندان خود عاصی می کند، رفتارهای خارج از عرفی است که کودکان به انجام آن خو کرده اند. نتایج تحقیقات متعدد نشان می دهد که سهم عوامل اجتماعی و روان شناختی در شکل گیری و تداوم عادت های نامناسب بسیار بیشتر از عوامل ارثی و فیزیولوژیکی است.بیشتر شکایات والدین از عادت های نادرست کودکان مربوط به بدغذایی، بازی با یکی از اندام های بدن، جیغ زدن، وابستگی افراطی و بیمارگونه به والدین، دروغ گویی، دزدی، کشیدن موی سر دیگری، کتک کاری و مکیدن انگشت است که شیوع زیادی در بین کودکان دارد.

باید توجه داشت که یکی از علل بروز این عادت ها، اضطراب و فشارهای درونی کودک است. عادت یک شبه به وجود نمی آید و یک شبه هم از بین نمی رود. بنابراین از کودکی که دارای تفکر و احساس ناسالم است، نباید انتظار رفتار مطلوب داشته باشیم. زیرا مخزن رفتاری کودک در نتیجه پاسخ به تفکرات و احساساتش شکل گرفته است و اگر والدین در ارائه پاسخ های صحیح و به موقع کوتاهی کرده باشند، نباید نقش خود را در بروز عادت نادرست کودکشان نادیده بگیرند.

از طرفی کودک در تعامل با محیط و اطرافیان تحت تاثیر رفتارها و واکنش های دیگران قرار می گیرد و در واقع رفتارهای خوب و بد را آموزش می بیند. بسیاری از کودکان دست به الگوبرداری از رفتارهای دیگران می زنند. اگر این الگوبرداری و عمل به آن از نظر روانی به تخلیه کودک منجر شود و اضطراب کودک را کاهش دهد، آن رفتار را الگو قرار می دهد و تداوم می بخشد.

این مشاور با تاکید بر این که گاهی کپی برداری کودکان از رفتارهای دیگران به منظور جلب توجه انجام می شود، ادامه می دهد: اگر والدین نتوانند به طور طبیعی به کودک خود توجه و محبت کافی کنند، کودک برای کسب نوازش، توجه یا محبت والدین سعی می کند راه های دیگری را امتحان کند که یکی از این راه ها رفتارهای تکرار شونده نامتناسب است. نباید فراموش کرد که بعضی از رفتارها ریشه فیزیولوژیکی دارد مثل خودزنی، بعضی تیک های عصبی، بدغذایی که ممکن است ناشی از ضعف اعصاب یا کم کاری یا پرکاری غدد باشد. بنابراین تک بعدی نگاه کردن به منشاء شکل گیری رفتارها در کودکان چاره ساز نیست و ما ناچاریم مجموعه ای از عوامل را در نظر بگیریم. در واقع تقابل تمامی عوامل وراثت، روان شناختی، اجتماعی و … به بروز یک رفتار منجر می شود. از سوی دیگر عادت های رفتاری در هر سنی ممکن است بروز پیدا کند و یا یک عادت رفتاری در یک سن یا طی مراحل رشد تغییر شکل دهد. در بسیاری از موارد عادت های رفتاری رفع نمی شود بلکه شکل عوض می کنند و والدین تصور می کنند عادت کودک برطرف شده است. عادت های جدید در سن بلوغ تقریبا به شکل ثابتی درمی آید.عادت های بین کودکان ضمن مشابهت در دختران و پسران تفاوت هایی هم دارد. به عنوان مثال در دختران عادت هایی مثل بازی با اعضای بدن، پنهان کاری و در پسران ناسزاگویی، پرخاشگری و دزدی شیوع بیشتری دارد.

● راهکارهای عملی مقابله

وی با اشاره به این که شناسایی ریشه های بنیادی یک عادت نادرست یک اصل اساسی است درباره راه های مقابله با آن می گوید: تاکید نکردن مستقیم برای ترک رفتار اصلی است که بسیاری از والدین از آن بی اطلاع هستند. در واقع آن ها با تاکید و اشاره مستقیم به رفتار آن را ثابت می کنند. والدین باید دقت کنند که چه زمانی کودک به رفتار نادرست تکرار شونده مبادرت می کند، پیک رفتاری او را شناسایی کنند. از طرف دیگر تنبیه و تشویق اصولی و بجا، درخواست کردن به جای امرکردن، قاطعیت و خودباوری والدین، الگوی مناسبی در اختیار کودک گذاشتن و مشارکت و همراهی کودک در انجام کارهای مورد علاقه اش راهکارهایی است که یک مشاور می تواند به والدین پیشنهاد کند تا در ترک عادت های نادرست به کودک خود کمک کنند. در واقع ما همیشه تاکید می کنیم که برای ایجاد یک عادت رفتاری چه مثبت و چه منفی کافی است در مقابل آن واکنش نشان دهیم. رفتار خشن، داد و بیداد و هیجانی شدن والدین به محض دیدن رفتاری از کودک باعث اصرار کودک و جلب توجه او به کارش می شود و همین واکنش نادرست باعث می شود آن کار را ادامه دهد.

در مواردی که زمینه هایی از وسواس و اضطراب در کودک به طور ارثی وجود دارد، به دلیل واکنش والدین، عادت ها به صورت رفتارهای وسواس گونه نمایان می شود. هرگز نباید با القای حس گناهکاری به کودک شرایط را خراب تر کرد. بلکه باید با مشاوره و کمک گرفتن از متخصص به کودک در رفع آن تلاش کرد. والدین باید بدانند اگر هیچ اقدامی نکنند و در جست وجوی علت بر نیایند، اصلاح رفتار نادرست سخت تر خواهد شد.باید توجه داشت که همخوانی و تطابق نظرات والدین درباره عادت بد کودک در رفع آن نقش مهمی دارد.تصور کنید کودکی که عادت به مکیدن انگشت دارد با ۲ مدل واکنش در منزل رو به رو شود. از یک سو مادری که می گوید او هم در طول دوران کودکی همین عادت را داشته است بنابراین مشکلی وجود ندارد و پدری که می خواهد به هر روش ممکن این عادت را از سر کودک بیندازد. کودک در چنین شرایطی نمی داند باید چه کند و با دو واکنش متفاوت رو به رو می شود و ممکن است این رفتار را تا سنین مدرسه ادامه دهد.یک سری رفتارهای کودک تا سنین مدرسه بروز پیدا نمی کند و این حالت به ویژه در بچه هایی که مهد کودک نرفته اند یا پیش دبستانی را نگذرانده اند، بیشتر مشاهده می شود .

به همین علت است که توصیه می شود کودکان قبل از مدرسه وارد محیط های اجتماعی شوند و سعی کنند خود را با دیگران تطبیق دهند. بچه هایی که عادت های بدی دارند و به یکباره وارد محیط بزرگ تر می شوند، ممکن است دچار اضطراب شوند و عاداتشان به رفتارهای وسواس گونه تبدیل شود.

● اشتباهات محرز والدین

بهتر است به جای دستور مستقیم، به صورت غیرمستقیم کودک را از ادامه رفتار بازداریم. در مواردی بهتر است رفتار کودک نادیده گرفته شود و منظور این است که نه زبانی و نه با تغییر حالت و رفتار واکنشی نشان ندهیم. بچه ها پیام های غیرکلامی ما را خیلی زود می گیرند. بنابراین می توان طوری برخورد کرد که انگار کودک کار بدی انجام نداده است و سپس او را صدا زد و به کار دیگری مشغول کرد.این در حالی است که والدین فکر می کنند با تحکم و داد و فریاد و دستور دادن می توانند کودک را از ادامه رفتار یا عادت نادرست منع کنند.رفتارهای این چنینی بیشتر او را مضطرب و به ادامه انجام کار حریص می کند.

گاهی والدین قبل از انجام کار به کودک هشدار می دهند؛ مثلا می گویند «تو مهمانی دعوا راه نیندازی» این کار از نظر روانی او را آماده دعوا کردن می کند و او ناخودآگاه به دنبال فراهم کردن زمینه دعوا می گردد.این رفتارها باعث می شود رفع عادت برای او سخت تر شود چون الگو دارد و با پیش زمینه ذهنی درباره خودش فکر می کند.بعضی والدین هم منتظر افزایش سن و تغییر شرایط هستند تا عادت نادرست کودک رفع شود و ترک عادت را به سنین نوجوانی موکول می کنند که این کار اصلاح این عادت ها را بسیار دشوارتر می کند.

منبع:روزنامه خراسان - برخورد صحیح با عادت های نادرست کودکان

چه زمانی به خواسته کودک نه بگوییم؟

چه زمانی به خواسته کودک نه بگوییم؟

روانشناسی کودک,خواسته کودک - عصر دانش

چه زمانی به خواسته کودک نه بگوییم؟

چه زمانی به خواسته کودک نه بگوییم؟

یک روانشناس کودک و نوجوان با اشاره به اینکه محبت به فرزند، سن خاصی ندارد و تا پایان عمر باید همراه والدین و فرزندان باشد خاطرنشان کرد:« نحوه برخورد و واکنش والدین در قبال خواسته های کودکان، تعیین می کند که کودکی لوس خواهد شد یا نه و اگر نتوانند در مسائل مهم اصولی را حکمفرما نمایند، کودک را لوس خواهند کرد. »

وی افزود: «در مورد اصل دوم باید گفت وقتی کودکی لجبازی می کند، والدین بایستی آرام اما محکم و ثابت قدم باشند. اگر این دو اصل به درستی اجرا شود، کودک حد و حدود خود را درک می کند.

داشتن برنامه ریزی روزانه برای کودک باعث می شود تا شرایطی که باعث تنش شده کم شود و کودک بفهمد که شما چه توقعاتی از او دارید. در این مرحله بهتر است به نظر کودک تا اندازه ای که نظر والدین را بی ارزش نمی کند، توجه شود.»

حاجی علیان در آخر خاطرنشان کرد:«نکته مهمی که والدین بایستی به آن توجه داشته باشند این است که اگر کودک بداند والدین سرانجام پاسخ مثبت خواهند داد، دیگر برایشان اهمیتی نخواهد داشت که ده بار هم «نه» بشنود. چنین کودکی به تجربه می آموزد که با بداخلاقی به هدفش خواهد رسید. تنها راه حل این است که کودک بفهمد نظر والدین تغییر خواهد کرد. » این روانشناس کودک و نوجوان در ادامه  گفت:«همانطور که ذکر شد لجبازی در کودکان کاملا طبیعی است اما برای کنترل لجبازی در کودکان «نظم موثر»، بهترین راه حل است. این روش دو اصل دارد که بایستی به آن توجه نمود؛اصل اول این است که در رفتار با کودک باید قاطع و جدی باشیم. قاطع‌ و جدی‌ بودن‌ به‌ این‌ معناست‌ که‌ والدین بایستی از اصولی‌ پیروی‌ نموده و قوانینی‌ برای‌ فرزندانشان‌ در نظر بگیرند.

ثبات‌ خلق‌ و ثبات‌ اندیشه‌ و رفتار در والدین‌ ضروری‌ است. به عبارتی والدین باید از قبل، در مورد اینکه فرزندشان مجاز به انجام چه کارهایی است و چه کارهایی را نباید انجام دهد، هماهنگ باشند همچنین باید بدانند، در صورتی که فرزندشان ازحد خود تجاوز کرد چگونه با او برخورد کند که در این مورد نیز نیاز به هماهنگی قبلی دارد. »مدرس دانشگاه آزاد ادامه داد:«زمانی که کودک پا به سه سالگی می گذارد، درک خواهد کرد که هر چیزی را که می خواهد نمی تواند به دست آورد، از این رو شدت واکنش او در قبال شنیدن “نه”کمتر می شود. اما هنوز نمی تواند خودش را کاملاً کنترل کند؛ در این دوره سنی می توان قوانینی را ایجاد و تأیید نمود که با احساسات و نیازهای دیگران مرتبط باشد؛

بطور مثال کودک نباید بدون اجازه کودک دیگر، اسباب بازیهای او را بردارد.” والدین باید موضع قاطعی اتخاذ و روشن کنند که چه مواقعی اسباب بازی های جدید برای کودک می خرند (مثل موقع جشن تولد یا عید) و چه مواقعی نمی خرند(مثلاً موقع دیدن اسباب بازی در فروشگاه).»

وی افزود:«در این دوره، کودک زمانی کار خود را به بهترین نحو انجام خواهد داد که بداند والدینش از او چه انتظاری دارند. حال این انتظارات می تواند زمان حمام رفتن یا خوابیدن باشد. هر چه این انتظارات سازگارتر و قابل پیش بینی تر باشند، کودک نوپای شما به احتمال بیشتر، انعطاف پذیرتر و دلپذیر تر خواهد بود.»وی تاکید کرد:«روانشناسان براین باورند که نحوه برخورد و واکنش والدین در قبال خواسته های کودکان، تعیین می کند که کودکی لوس خواهد شد یا نه. بطور مثال، کودکی که ترجیح می دهد تمام مدت در آغوش باشد و اگر به خواسته اش نرسد، قشقرق به راه می اندازد، در چنین شرایطی تسلیم شدن در مقابل خواسته اش به او می آموزد، داد و هوار و نق زدن راه مؤثری برای گرفتن چیزی است که می خواهد. نکته مهم، قاطعیت والدین می باشد و اگر نتوانند در مسائل مهم اصولی را حکمفرما نمایند، کودک را لوس خواهند کرد. بنابراین والدین بایستی بطور مثال در مورد اموری مثل ساعت خواب یا مسایل ایمنی، قاطعانه برخورد نمایند اما در مورد امور کم اهمیت مانند رنگ لباس می توانند کودک را به حال خود بگذارند.»روانشناس کودک و نوجوان خاطرنشان کرد:«وقتی کودک به سن نوپایی(یک تا سه سالگی) می رسد، اوضاع قطعاً مبهم تر می شود و کج خلقی بر سر هر چیزی از پوشیدن جوراب تا خوردن غذا به اتفاقی هر روزه تبدیل می شود. این نشانه یک بچه نازپرورده یا لوس نیست، بلکه بخش کاملاً بهنجاری از رشد کودک است.

در چنین جدال هایی ، کودکان به دنبال هویت، استقلال و خودباوری هستند و با لجاجت خود می‌خواهند به والدین بگویند کارها آن طوری پیش می رود که خود می خواهند.

به عبارتی دیگر هر کودکی تا حدی لجبازی می کند، چون این طبیعت آنهاست که اطرافشان را آزموده و سطوح پیشروی خود را درک نمایند. نکته قابل تامل اینکه، بچه ها حد و مرز رفتاری خود را نمی شناسند و این وظیفه والدین است که مرزهای رفتاری را برای آنها مشخص کنند. نقش مدیریتی والدین در این برهه مشخص می شود.»نیره حاجی علیان  گفت:«روانشناسان بر این باورند که تا قبل از نه ماهگی بچه ها مهارت تحمیل کردن خود و تحت تأثیر قرار دادن آگاهانه دیگران را ندارند و تنها وقتی گریه می کنند که واقعاً نیاز به غذا، آرامش و…داشته باشند. در این مدت، برای اینکه در کودک احساس امنیت ایجاد کنیم، بایستی حتما به گریه های او توجه کنیم.»

وی ادامه داد:«نکته مهم در یک سال اول زندگی کودکان این است که محبت به فرزند، سن خاصی ندارد و تا پایان عمر باید همراه والدین و فرزندان باشد ؛ اما محبت ویژه و کامل در یک سال اول زندگی، بسیار مهم و سرنوشت ساز است بنابراین اگر محبت همراه با احساس امنیت در این دوره به کودک منتقل شود ، در آینده او تاثیرات مثبتی از جمله بالا رفتن هوش هیجانی وتوان اجتماعی و …. خواهد داشت. »

منبع:سلامت نیوز - چه زمانی به خواسته کودک نه بگوییم؟

اهمیت نقاشی در سلامت روان کودکان

اهمیت نقاشی در سلامت روان کودکان:

اهمیت نقاشی در سلامت روان کودکان - عصر دانش

اهمیت نقاشی در سلامت روان کودکان

اهمیت نقاشی در سلامت روان کودکان:

آیا می دانید طرح ها و عکس های متفاوتی که کودکتان می کشد ، نشانه چیست و چه اهمیتی دارد؟

 

 

تمرین نقاشی کودکان برای تقویت قوه تخیل

 

بسیار مفید خواهد بود که کودک شما بتواند الگوهایی از وقایع زندگی، اعم از الگوهای برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری و نیز الگوهای طراحی و راهبردی، استنتاج و ترسیم کند.

شما می‌توانید با استفاده از پازل‌های ساده، از سن پایین این عادت فکر کردن را در کودک تقویت کنید. از کودک خود بخواهید روی یک تکه کاغذ نقاشی بکشد و سپس از او بخواهید آن را به کمترین تعداد، یعنی دو قسمت ببرد و مجددا با استفاده از آن دو قسمت تصویر اصلی را بسازد، و بعد آن را به بیشترین تعداد ببرد و همین کار را انجام دهد.

به تدریج که کودک‌تان بزرگ‌تر می‌شود می‌توانید نقاشی‌های مفصل‌تری بکشید و مانند یک پازل پیچیده آن را به قطعات بیشتری تقسیم کنید.

شما می‌توانید با خواستن از کودک‌تان که صورت‌های شاد و صورت‌های غمگین بکشد به او کمک کنید تا با احساس‌های خود ارتباط برقرار کند و احساس‌های دیگران را بشناسد. عکس‌های افراد مختلفی را که می‌شناسد به او نشان دهید و از او بخواهید احساس افراد داخل عکس را بیان کند. این کار به کودک شما کمک می‌کند تا نه تنها احساس‌های مختلف را بشناسد، بلکه با دیگران همدلی کند و ارتباط نزدیک‌تری با آنها برقرار سازد.

اهمیت نقاشی در سلامت روان کودکان - عصر دانش

اهمیت نقاشی در سلامت روان کودکان

بعدا می‌توانید او را با روزنامه‌ها مختلف آشنا کنید. بعضی از بچه‌ها حتی در بین هجده ماهگی به تماشای مجله‌های رنگی علاقه دارند و نام اشیایی را در آنها می‌گویند و به چیزهایی که نام آنها گفته می‌شود اشاره می‌کنند.

در سنین بالاتر می‌توان چهره‌ها را به آنها نشان داد و سوال‌هایی مانند فکر می‌کنی آن شخص چه احساسی دارد؟ یا چهره او چه احساسی را نشان می‌دهد؟ از آنها پرسید.

آنگاه می‌توان درباره اینکه چطور می‌توان با آنها همدردی کرد و یا آنها را آرام کرد، صحبت کرد. وقتی کودک‌تان کمی بزرگ‌تر شد می‌توانید آدمک‌هایی بکشید و از او بپرسید وضعیت‌های مختلف آنها از نظر احساسی چه مفهومی دارد.

بعدا از کودک خود بخواهید آدمک‌هایی بکشد و احساس‌های مختلف آنها را نشان دهد. از نقاشی برای گسترش دید کودک خود از جهان نیز می‌توانید استفاده کنید. یک فکر خیلی ساده این است که وقتی آب از دست‌تان می‌ریزد چه اتفاقی می‌افتد شما و کودکتان می‌توانید یک نقاشی بکشید که در آن یک ظرف آب واژگون شده و آب آن روی کف اتاق ریخته و یک حوضچه کوچک ساخته است. یا از لبه میز به صورت قطره‌ها و ترشح‌های درشت روی کف اتاق می‌ریزد.

این نوع تمرین‌ها حافظه کودک شما را تقویت می‌کند و ادراک‌های او را از دنیای اطراف عمق می‌بخشد. هر وقت که مشغول گفتن یا نوشتن داستان هستید یا زمانی که کودک‌تان آنقدر بزرگ شده است که این کارها را خودش انجام دهد، همیشه از او بپرسید که آیا می‌توان قسمتی از داستان را به تصویر کشید. ابتدا به او کمک کنید و بعدا از او بخواهید تصویری بکشد تا آنچه را در مخیله خود دارد تجسم کند و آن را با تصاویر نشان دهد، نه فقط با کلمات، حتی در حین گفتگو می‌توانید موضوع تصاویر ذهنی را مطرح کنید و او را وادار کنید تصویر ذهنی خود را با کلام و نه فقط با نقاشی بیان کند.

منبع : salamatiran.com - اهمیت نقاشی در سلامت روان کودکان

افزایش حس مسئولیت پذیری با تقویت وجدان

افزایش حس مسئولیت پذیری با تقویت وجدان:

مسئولیت پذیری کودکان,تقویت وجدان کودکان - عصر دانش

افزایش حس مسئولیت پذیری با تقویت وجدان

افزایش حس مسئولیت پذیری با تقویت وجدان:

چنان که می دانید خانواده اولین مدرسه کودکان است و والدین، اولین معلمان آن ها، شاید این جمله به نظر تکراری بیاید اما واقعیت این است که هر قدر در زمینه مهارت های فرزندپروری بیشتر بدانیم، بیشتر متوجه نقش اساسی و مهم والدین در پرورش و تربیت کودک می شویم. والدینی که آگاهانه، مسئولانه و هوشمندانه اقدام به فرزندآوری و تربیت فرزند خود می کنند، آگاهند که پرورش فضیلت های اخلاقی به ویژه بنیادی ترین آن ها یعنی همدلی، وجدان و خویشتن داری از همان سال های اولیه کودکی آغاز می شود و هر قدر خود والدین این مهارت ها را بیشتر بدانند، در آموزش به کودکان موفق تر عمل می کنند.

باید گفت رفتار پسندیده، کردار مناسب، خدمت به همنوع که به صورت ارادی و اختیاری انجام می گیرد، حاصل پرورش وجدان انسانی است و این امر درهای کمال و رشد را به روی انسان می گشاید. وجدان آدمی همه حالات و رفتارش را زیرنظر قرار می دهد و آن را با معیار فضیلت های انسانی می سنجد. در این مطلب قصد داریم به موضوع پرورش وجدان کودکان بپردازیم. وجدان به عنوان سنگ بنای فضیلت های اخلاقی باعث می شود کودک مسئولیت پذیر بار بیاید، بتواند درستی یا نادرستی کارهایش را در ذهن خود بررسی کند و در صورت انجام کار اشتباه آن را اصلاح کند.

● وجدان یعنی چه؟

وجدان یا همان ندای درونی، بنیان رفتارهای انسان دوستانه است و نشانه آن در رفتارهایی مانند اعتراف به اشتباه، عذرخواهی، اقدام به جبران اشتباه، نسبت ندادن اشتباه خود به دیگران و خودداری از آسیب رساندن به دیگران آشکار می شود. انسان باوجدان انسانی است که آگاهانه مسئولیت پذیر است و همواره نیت و رفتار خود را با ملاک های اخلاقی که فراگرفته است می سنجد. مسعود هنربخش کارشناس ارشد روان شناسی بالینی با بیان این مقدمه به خراسان تاکید می کند: تمام فضایل اخلاقی آموختنی است. این سوءتفاهم بزرگ را که «بچه ها این چیزها را نمی فهمند» باید از ذهن والدین پاک کرد. کودکان تمام رفتارهای والدین را از همان دوران کودکی رصد می کنند و بیشترین تاثیر را از افرادی می گیرند که شدیدترین احساسات را نسبت به آن ها دارند. والدین همواره باید از خود بپرسند اگر تنهاترین افرادی باشند که در معرض دید کودک قرار دارند، وی بیشتر به انجام چه اعمالی گرایش پیدا خواهد کرد، درست یا نادرست؟ پس این تصور را که کودکان نمی فهمند یا توان درک همدلی، وجدان یا خویشتن داری را ندارند، کنار بگذارید و والدگری آگاهانه را از همین امروز در پیش بگیرید.

● مراحل پرورش وجدان

طبیعی است که کودک باید در شرایط مناسبی قرار بگیرد تا پرورش وجدان امکان پذیر باشد. بنابراین فراهم کردن شرایط و محیطی که در آن صداقت، عشق، محبت و صمیمیت جاری است وظیفه اصلی والدین است. پس از آن والدین باید خود الگوی مناسبی برای کودک باشند تا کودک بتواند درس های بزرگی از قابلیت های روانی و فضایل اخلاقی والدین بیاموزد. واکنش والدین نسبت به اتفاقات روزمره اغلب به تعارض هایی منجر می شود که کودک بلافاصله آن را به عنوان الگو به ذهن می سپارد. بنابراین در گام اول والدین باید خودشان رفتارهای اخلاقی داشته باشند و شفاف و واضح رفتار کنند قوانین مناسب و ضروری در منزل داشته باشند، با صداقت و احترام متقابل با یکدیگر رفتار کنند و به حریم خصوصی یکدیگر احترام بگذارند. این رفتارها را باید از کودک خواست و به صورت عملی به وی نشان داد که رفتار اخلاقی چگونه رفتاری است.در گام دوم لازم است والدین درباره رفتار غیراخلاقی یا نادرستی که از کودک سرزده است از وی سوالاتی بپرسند. در این مرحله باید والدین بدون ذهن خوانی و پیش فرض با کودک روبه رو شوند و سعی کنند جواب را از کودک بگیرند، نه این که بر مبنای ذهنیتی که از کودک دارند، قضاوت کنند. هنربخش با اشاره به این که بچه ها خیلی خوب می دانند چه کار کرده اند و جواب سوالات را دارند، تصریح می کند: ما در واقع با طرح سوال و درخواست پاسخ کودک را وادار می کنیم تا به بازبینی مجدد رفتار خود بپردازد. طرح سوال به کودک کمک می کند تا قوه استدلالش تقویت شود پیامد رفتار و عمل نادرست و غیراخلاقی خود را بفهمد و سعی کند قابلیت ها و ظرفیت های روانی خود را افزایش دهد. در واقع با این روش والدین به کودک فرصت می دهند که درباره کارش فکر کند، تصور کنید کودکی در مدرسه تقلب کرده است و آن را برای مادرش شرح می دهد. اگر مادر سکوت کند، کودک به این نتیجه می رسد که کارش درست بوده است و می تواند آن را تکرار کند. اگر مادر سوال کند «چرا تقلب کردی» در واقع می خواهد انگیزه کودک را از تقلب کردن بفهمد. او باید صبور باشد تا کودک خودش بگوید چرا تقلب کرده است. این کار باعث می شود کودک به بازبینی رفتار نادرستش بپردازد. والدین باید از او بپرسند «فکرمی کنی اگر همه بچه ها در امتحان تقلب کنند چه می شود؟ به تو چه احساسی دست می دهد؟ اگر تمام درس هایت را با تقلب نمره بگیری چه اتفاقی می افتد؟» این سوالات باعث تقویت قدرت استدلال کودک می شود و کودک خود به این نتیجه می رسد که نتیجه رفتار نادرستش چه خواهد بود.

والدین باید صبر کنند تا کودک دیدگاهش را مطرح کند و اگر هم دلیل رفتار کودک را می دانند، اجازه بدهند خودش بگوید.

در مرحله چهارم لازم است کودک رفتار اصلاح گرانه و ترمیمی را بلد باشد. به عبارتی کودک باید پس از رفتار نادرست خود، فرصت جبران داشته باشد و باید این کار را بکند. این کار باعث می شود کودک روی رفتارهای نادرست خود بیشتر بیندیشد و بداند باید پاسخگوی رفتارهای خود باشد.

● نکات کلیدی

هنربخش در ادامه صحبت های خود با بیان این که چند نکته کلیدی در پرورش فضایل اخلاقی وجود دارد که والدین باید مدنظر قرار دهند، می گوید: اولین نکته این است که والدین باید همواره در مقابل رفتارهای نادرست کودک خونسرد و منطقی باشند و از واکنش تند و شدید نسبت به وی خودداری کنند، زیرا این کار باعث می شود کودک از آن ها فاصله بگیرد.

درست زمانی که کودک با مشکل مواجه شد، نیاز به حمایت والدین دارد و والدین نباید در این شرایط حمایت خود را از کودک دریغ کنند. والدین باید «چرایی» کار نادرست کودک را از زبان وی بشنوند و کار نادرست را بزرگ نکنند. تاکید بر «چرایی» کار نادرست در فرآیند پرورش وجدان بسیار مهم است. زیرا از این لحظه است که کودک درباره کارش فکر می کند و به تاثیر رفتار خود روی دیگران می اندیشد. بیشتر والدین تنبیه را برای کارهای نادرست کودک در نظر می گیرند و تصور می کنند تنبیه به تنهایی مانع از تکرار رفتار نادرست می شود، در صورتی که تاکید باید بر «چرایی» انجام کار نادرست باشد تا به پرورش وجدان کودک بینجامد.

منبع:روزنامه خراسان  

آموزش معذرت خواهی به کودک

آموزش معذرت خواهی به کودک:

معذرت خواهی,عذرخواهی کردن

آموزش معذرت خواهی به کودک

آموزش معذرت خواهی به کودک:

بچه‌های خردسال وقتی عصبانی می‌شوند، ممکن است جیغ بزنند، به در و دیوار لگد بکوبند یا حتی با مشت به کسی که جلوی آنها ایستاده است، ضربه بزنند.

« من هیچ کاری انجام ندادم »، « تقصیر من نبود »، « زود باش عذرخواهی کن » و …. این جملات برای همه ما آشناست؛ جملاتی که بارها و بارها و در شرایط مختلف میان پدر و مادر و فرزندان‌شان رد و بدل می‌شود. ولی اگر شما هم چنین بحث‌هایی دارید و دائم باید برای معذرت‌ خواهی کردن با کودکتان صحبت کنید، بهتر است بدانید گاهی ممکن است کودک با خواهر و برادرهایش، دوستان، معلم یا حتی والدینش دچار مشکل و اختلاف نظر شود.

بنابراین به یاد داشته باشید بچه‌ها کامل نیستند و به همین دلیل گاهی رفتارهای اشتباهی از خود نشان می‌دهند. پس رفتار اشتباه غیرطبیعی نیست ولی باید بیاموزند بموقع و بدرستی معذرت‌خواهی کنند.

در این شرایط باید برای کودک توضیح دهید با عذرخواهی کردن می‌تواند نشان دهد از کار نادرستش پشیمان شده است و می‌خواهد آن را جبران کند؛ البته او باید بداند حتی اگر کار اشتباهی را از قصد انجام نداده، باز هم باید معذرت‌خواهی کند و به بهانه این‌که کارش عمدی نبوده است، نباید این کار را نادیده بگیرد.

بعضی وقت‌ها بچه‌ها به دلیل عصبانیت این کار را انجام نمی‌دهند و می‌گویند چون خیلی عصبانی هستند، نمی‌خواهند معذرت‌خواهی کنند. اینجاست که پدر و مادر باید برایشان توضیح دهند عصبانی بودن طبیعی است و همه ما گاهی عصبانی می‌شویم، اما آنچه اهمیت دارد این است که بتوانیم این حالت را کنترل کنیم و آن را برای فردی که ما را عصبانی کرده است، توضیح دهیم.

بچه‌های خردسال وقتی عصبانی می‌شوند، ممکن است جیغ بزنند، به در و دیوار لگد بکوبند یا حتی با مشت به کسی که جلوی آنها ایستاده است، ضربه بزنند. اول از همه یادتان باشد بچه‌ها خیلی خوب و براحتی بزرگسالان نمی‌توانند خودشان را کنترل کنند و اصلا شاید این مهارت را هنوز نیاموخته باشند، بنابراین در سنین خردسالی زیاد به آنها سخت نگیرید و حتما برایشان شیوه برخورد صحیح را توضیح دهید. اما وقتی بچه‌ها بزرگ‌تر می‌شوند، کم‌کم می‌آموزند چطور با استفاده از لغات و کلمات احساسات خود را بروز دهند؛ البته گاهی ممکن است هنگام عصبانیت بلندتر صحبت کنند و از واژه‌هایی کمک بگیرند که مناسب نیست ولی باز هم والدین باید برایشان اهمیت معذرت‌خواهی کردن را توضیح بدهند و بگویند هیچ وقت نباید به دلیل عصبانیت، هر کاری دوست داشتند انجام دهند.

معذرت‌خواهی کافی است؟

بدون شک معذرت‌ خواهی کار خوبی است که باید به موقع و بدرستی انجام شود تا نتیجه دلخواه را ایجاد کند، ولی در شرایطی هم ممکن است برای جبران وضعیت پیش آمده کافی نباشد. گاهی برای این‌ که همه چیز مانند قبل شود، باید قول بدهید مشکل را جبران کنید یا این‌که کار خوبی برای فردی که ناراحتش کرده‌اید، انجام دهید.

در هر صورت فراموش نکنید معذرت‌خواهی همیشه خوب است و باید به موقع انجام شود، ولی لزوما کافی نیست. بنابراین به بهانه این‌که کاری را از قصد انجام نداد‌ه‌اید یا این‌که عصبانی هستید و حالتان خوب نیست، این کار مهم را نادیده نگیرید.

منبع : jamejamonline.ir

آیا می خواهید فرزندتان نابغه باشد؟

آیا می خواهید فرزندتان نابغه باشد؟

روانشناسی,فرزند نابغه, داشتن فرزند نابغه - عصر دانش

آیا می خواهید فرزندتان نابغه باشد؟

آیا می خواهید فرزندتان نابغه باشد؟

در واقع با اینکه هوش پدیده‌ای ژنتیک و استعدادی خدادادی است، توانایی‌های ذهنی افراد طی دوران زندگی و از دوران کودکی آنها کم‌کم شکل می‌گیرد.

براساس تحقیقات علمی‌انجام شده، با به کار‌بردن روش‌ها و برنامه‌ریزی‌های خاصی در زندگی روزمره و در فضای آموزشی کودکان، می‌توان قدرت تفکر و هوش آنها را پرورش داد. شما هم می‌توانید از این ۹ روش برای باهوش‌تر کردن فرزندتان استفاده کنید.

بازی برای هوش

شطرنج، جدول، پازل و دیگر بازی‌های فکری، همگی برای مغز کودک همچون ورزش هستند. بازی‌هایی مانند سودوکو (جدول اعداد) علاوه بر اینکه می‌توانند سرگرمی ‌لذت‌بخشی برای کودک شما باشند، تقویت‌کننده توانایی تفکر استراتژیک، حل مشکلات و تصمیم‌گیری در وضعیت‌های پیچیده هستند.

انواع بازی‌های فکری را در خانه داشته باشید و علاوه بر این، گاهی مسائلی را به طور خیالی طرح کنید و برای حل این مشکلات و مسائل ساختگی، از کودکان‌تان کمک بخواهید. بگذارید با وضعیت‌های دشوار و موقعیت‌های پیچیده تصمیم‌گیری مواجه شده و راه‌های پیشنهادی خود را برای حل مسائل به شما بازگو کنند.

در جست‌وجوی دانش باش

محققین معتقدند که والدینی که کودکان خود را به ارائه نظرات و ایده‌های جدید تشویق کرده و کنجکاوی آنها را مورد توجه و احترام قرار می‌دهند، درس بزرگی به آنها داده‌اند؛ اینکه «جست‌وجوی دانش اهمیت زیادی دارد». از کودکان‌تان در زمینه سرگرمی‌ها و علایقشان سؤالاتی بپرسید و از کنجکاوی آنها حمایت کنید، نکات و موارد جدید مربوط به سرگرمی‌هایشان را به آنها یاد دهید و برای تشویق کنجکاوی‌هایشان، آنها را به گردش‌های آموزشی ببرید. گردش در موزه‌های تاریخی و طبیعی، رصدخانه و پارک‌های حیوانات از این جمله‌اند.

ورزش، ورزش، ورزش!

مطالعات گروهی از دانشمندان آمریکایی نشان داده ارتباط مستقیمی‌ بین فعالیت‌های ورزشی کودکان دبستانی و موفقیت تحصیلی آنها وجود دارد. بنابر تحقیقات این گروه، شرکت کردن کودکان در فعالیت‌های ورزشی، افزایش میزان اعتماد به نفس، مهارت در کارهای گروهی و توانایی‌های مدیریتی و رهبری را به دنبال دارد.

همچنین در مطالعات آنها ثابت شده بیشتر زنانی که در موقعیت کاری در نقش‌های مدیریتی و ریاست موفق بوده‌اند، در دوران کودکی و نوجوانی در فعالیت‌های گروهی و تیمی‌ ورزشی شرکت داشته‌اند. پس به جای اینکه پس از خوردن شام، جلوی تلویزیون لم بدهید، بهتر است با کودکتان توپ‌بازی کرده یا به پیاده‌روی بروید. بد نیست کودک خود را به شرکت در تیم‌های ورزشی مدرسه‌اش تشویق کنید.

الفبای موسیقی، الفبای هوش!

شاید شنیدن سر و صدای ناهنجار کودکتان در حالی که مشغول تمرین نوازندگی و آموختن موسیقی است اصلا لذت‌بخش نباشد اما باید بدانید که این سرگرمی‌لذت‌بخش کودکان، یکی از مواردی است که نیمکره راست مغز آنها را پرورش می‌دهد.

بنابر تحقیقات دانشمندان دانشگاه تورنتو، برنامه‌ریزی دوره‌های آموزش موسیقی برای کودکان منجر به افزایش ضریب هوشی و توانایی‌های علمی‌ آینده آنها خواهد شد.

هر چه سال‌های آموزش موسیقی آنها بیشتر باشد، میزان این تاثیر و افزایش هوش در آنها بیشتر خواهد بود. مطالعات انجام شده نشان می‌دهد که آموختن موسیقی در دوران کودکی باعث کسب نمره‌های بهتر در دوران دبیرستان و ضریب هوشی بالاتر در دوران بزرگسالی می‌شود؛ پس اجازه دهید موسیقی‌دان درونی کودکتان خودش را نشان دهد.

خیلی خوب است اگر او را برای دوره های عمومی یا خصوصی آموزش موسیقی ثبت‌نام کنید.

شیر مادر، عصاره هوش

شیر مادر اولین غذای مغز کودک است. تحقیقات انجام‌شده نشان می‌دهد که شیر مادر از ۲ جهت برای کودک مفید است؛ یکی اینکه از خطر احتمالی ابتلای کودک به بیماری جلوگیری می‌کند و دیگر اینکه به تنهایی یک غذای کامل برای نوزاد است. دانشمندان دانمارکی به این نتیجه رسیده‌اند که تغذیه نوزاد از سینه مادر، کودک را هم سالم‌تر و هم باهوش‌تر می‌کند.

مطالعات ایشان نشان داده کودکانی که در دوران نوزادی ۹ ماه از سینه مادرشان تغذیه شده‌اند، به نسبت آنهایی که یک ماه یا کمتر شیر مادرشان را خورده‌اند، بسیار باهوش‌ترند. پس اهمیت شیر مادر باید از ابتدا مورد توجه قرار گیرد چرا که علاوه بر تضمین سلامتی نوزاد، برای آینده او و رشد مهارت‌های ذهنی‌اش هم مفید خواهد بود.

کامپیوتر در خدمت هوش

شاید تعجب کنید چون بازی‌های کامپیوتری شهرت بدی پیدا کرده‌اند و بسیار مورد انتقاد قرار می‌گیرند. بله، درست است که بسیاری از آنها وحشیانه، بی‌فایده و غیرفکری هستند اما ما در مورد انواعی از بازی‌های کامپیوتری صحبت می‌کنیم که مهارت‌های فکری و استراتژیک و قدرت تصمیم‌گیری و خلاقیت کودک را پرورش داده و کارگروهی را به او آموزش می‌دهند.

امروزه در دنیا بعضی شرکت‌های معتبر ساخت بازی‌های کامپیوتری، در تلاش هستند تا بازی‌های آموزشی‌ای بسازند که پرورش‌دهنده حافظه و توانایی‌های ذهنی کودکان خردسال (حتی کودکان نوپا) باشند. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد کودکانی که انواع بازی‌های کامپیوتری آموزشی را بازی می‌کنند، نسبت به آنهایی که این بازی‌ها را تجربه نکرده‌اند از قدرت درک و تجسم تصویری بیشتری برخوردارند.

جالب است بدانید معلمان بریتانیایی، امروزه در کلاس‌های درسشان از انواع بازی‌های کامپیوتری آموزشی استفاده می‌کنند.

صبحانه یادت نره!

نتایج معتبر تحقیقات دقیقی که در دهه ۷۰ میلادی انجام شده، نشان داده است که خوردن صبحانه باعث تقویت حافظه، تمرکز و قدرت یادگیری می‌شود. کودکانی که صبحانه نمی‌خورند، معمولا زودتر خسته شده و کم‌طاقت‌تر و زودرنج‌تر هستند. این دسته از کودکان نسبت به آنهایی که روز خود را با خوردن صبحانه شروع می‌کنند، از سرعت عمل کمتری برخوردارند. با وجود کمبود وقت و برنامه‌های روزانه شلوغ امروزی شاید، کمتر کسی فرصت پیدا کند که هر روز بنشیند و صبحانه مفصلی نوش جان کند. اما کودک خود را حتی فقط با خوردن یک لیوان شیر هم شده، صبحانه‌خورده، روانه مهد کودک یا مدرسه کنید تا تمرکز بیشتری داشته باشد.

خوب بخور تا باهوش بشی

قند، چربی‌های اشباع و دیگر خوراکی‌های بی‌فایده را از برنامه غذایی کودکان حذف کنید و به جای آن، مواد مغذی و مفیدی که به رشد ذهنی آنها کمک می‌کند، جایگزین کنید. سال‌های اولیه دوران کودکی ـ به‌ویژه ۲ سال اول ـ بسیار اهمیت دارد و لازم است تمامی‌ مواد لازم را در رژیم غذایی کودک قرار دهید.

برای مثال رشد شبکه مغزی کودک نیاز شدیدی به میزان کافی آهن دارد چرا که در کودکان دچار کمبود آهن، جریان اعصاب کند می‌شود. همچنین تحقیقات انجام شده نشان می‌دهد که میزان مقاومت در برابر بیماری‌ها در کودکانی که تغذیه سالمی‌ ندارند بسیار کم است. بنابراین تغذیه نادرست باعث می‌شود کودکان از مدرسه و همسالان خود عقب بمانند و دچار افت تحصیلی شوند. پس اگر می‌خواهید کودکتان در مدرسه نمره بهتری بگیرد، به تغذیه او هم توجه کنید.

دوستی که هوش هدیه می‌دهد

کتاب یکی از روش‌های مفید قدیمی ‌است که امتحان‌اش را پس داده اما بعضی مواقع در مقابل روش‌های تکنولوژیک امروزی برای تقویت هوش، دست‌کم گرفته می‌شود؛ در حالی که کتاب قابل دسترس‌ترین، کم‌هزینه‌ترین و در عین حال موفقیت‌آمیزترین روش برای آموزش و رشد ذهنی کودکان در تمامی ‌سنین است. برای کودکان‌تان از سنین پایین‌تر کتاب خواندن را شروع کنید. آنها را برای عضویت در کتابخانه ثبت‌نام کنید و کتابخانه منزلتان را پُر از کتاب کنید.

 منبع : Salamatnews.com

سی راه ساده برای افزایش بهره هوشی کودکان

سی راه ساده برای افزایش بهره هوشی کودکان:

افزایش بهره هوشی کودکان - عصر دانش

سی راه ساده برای افزایش بهره هوشی کودکان

 

سی راه ساده برای افزایش بهره هوشی کودکان:

با به کارگیری سی شیوه ساده از هنگام بارداری تا پایان دوسالگی افزون بر رشد جسمانی مناسب، زمینه های افزایش بهره هوشی کودکان را تقویت کنید. از آنجا که پایه ریزی و شکل گیری رشد جسمانی و ذهنی کودکان از هنگام بارداری تا پایان دو سالگی است، به کارگیری این ۳۰ شیوه به طور هماهنگ به رشد همه جانبه و مناسب کودک کمک می کند.

در هنگام بارداری

 

۱) تیروئیدتان را آزمایش کنید زیرا کم کاری خفیف تیروئید در خانمهای باردار سبب کاهش معنی داری در هوش کودکان می شود.

۲) کولین مصرف کنید، این ماده مغذی در گوشت، تخم مرغ و حبوبات وجود دارد.

۳) ویتامین هایی را که پزشک در دوران بارداری برای شما تجویز می کند مصرف کنید.

۴) با جنین خود حرف بزنید و او را صدا کنید.

۵) از نوشیدن قهوه و خوردن دارو بدون تجویز پزشک اجتناب کنید.

در شش ماهه نخست پس از تولد به این نکات توجه داشته باشید

۶) فرزندتان را با شیر مادر تغذیه کنید.

۷) در صورت بروز افسردگی بعد از زایمان ، برای درمان آن اقدام کنید.

۸) منابع غنی از آهن مانند گوشت، سبزیجات، تخم مرغ و میوه های تازه مصرف کنید.

۹) در زمان شیردهی خوردن غذاهای حاوی ویتامین۱۲ B مانند مخمر، نان، غذاهای دریایی و تخم مرغ را فراموش نکنید.

۱۰) برای کودکتان موسیقی به ویژه موسیقی سنتی و کلاسیک پخش کنید.

۱۱) کودک را ماساژ دهید ، مطالعات نشان داده اند که ماساژ روزانه کودکان رشد مغزی آنان را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد.

از شش ماهگی تا یک سالگی کودک چه کنیم؟

۱۲) با کودکتان به طور مستقیم و چشم در چشم صحبت کنید.

۱۳) معنای لغات را با اشاره ارتباط دهید ؛ به طور مثال هنگامی که نام چیزی را می برید به آن اشاره کنید یا کودک را در مقابل آن نگه دارید.

۱۴) با هدیه های مخصوص کودکان، او را تشویق کنید.

۱۵) اجازه آزادی حرکت به کودکان بدهید، بگذارید که آنها کنجکاوی غریزی شان را همواره به کار برند.

۱۶) تشخیص و فرق گذاری بین اشیا را به کودکتان با پرسش و گفتن جواب درست بیاموزید.

۱۷) کودکان از آموزش اجباری خوششان نمی آید، از آن بپرهیزید.

۱۸) هنگامی که فرزندتان احساس خستگی کرد، آموزش را قطع کنید.

دوران یک تا دو سالگی کودک

۱۹) کودکان را با غذاهای سرشار از آهن تغذیه کنید.

۱۰) به کودکان میان وعده های سالم و مغذی بدهید و از دادن میان وعده های بی فایده مانند پفک و چیپس به کودک خودداری نمایید.

۲۱) برای کودکتان کتاب بخوانید.

۲۲) در حضور او مطالعه کنید.

۲۳) برای او اسباب بازی های کمک آموزشی تهیه کنید.

۲۴) با کودک خود بازی کنید. شرکت در بازی های دسته جمعی ، مهارت های هوش اجتماعی کودک را افزایش می دهد.

۲۵) مطمئن شوید کودکتان خوب استراحت کرده است، خوابیدن دستکم ده ساعت در شبانه روز برای او لازم است.

۲۶) هنگامی که با کودکتان صحبت می کنید صداهای اضافی مانند رادیو و تلویزیون را خاموش کنید و نور را در حد متوسط نگاه دارید.

۲۷) درخواست های تکراری کودک را اجابت کنید. تکرار ارتباط نورون ها را در مغز تقویت می کند بنابراین اگر برای چندمین بار از شما می خواهد کتابی را برایش بخوانید ، بدون اصرار و پافشاری روی خواندن یک داستان دیگر ، آن را برای او بخوانید.

۲۸) وقتی کودک نوپای شما به چیزی اشاره می کند و نامش را می پرسد در جوابش به او اطلاعات بیشتری بدهید. به طور مثال: آن یک توپ است، یک توپ آبی با خط های قرمز.

۲۹) در تربیت کودک انضباط همراه با محبت فراوان داشته باشید.

۳۰) هرگز به کودکتان نگویید «تو چیزی نمی فهمی» زیرا اگر کودک آن را باور کند، حرف شما تحقق خواهد یافت.

منبع : مقاله “سی راه ساده برای افزایش بهره هوشی کودکان   ” برگرفته از سایتvista.ir